Palmy mrozoodporne

Rodzina palm (Arecaceae) zawiera ponad 2500 gatunków. Większość z nich rośnie w regionach tropikalnych i subtropikalnych. Pomimo, że większość palm rośnie w klimacie ciepłym mitem jest że palmy są wyłącznie roślinami tropikalnymi i subtropikalnymi. Prawdopodobnie sto gatunków lub więcej z łatwością znosi temperatury (-7C) i zadziwiająca ilość gatunków potrafi przeżyć temperatury poniżej (-18C). Zatem określenie PALMY MROZOODPORNE jest jak najbardziej zgodne z rzeczywistością i odnosi się do gatunków, które dobrze rosną w klimacie umiarkowanym z chłodnymi i mroźnymi zimami.

Palmy można z łatwością znaleźć w ich środowisku naturalnym rosnące na dużych wysokościach w Himalajach i Andach, gdzie śnieg zimą i bardzo niskie temperatury są zjawiskiem naturalnym. Niestety w dalszym ciągu ludzie dziwią się, że palmy potrafią rosnąc w tak "dziwnym" środowisku. Pocieszające jest, że coraz więcej osób jest zainteresowanych tym tematem. Jest więc nadzieja, że niedługo zobaczymy plamy w naszych rodzimych ogrodach.

Jest zasada, która mówi, że czym palma jest bardziej mrozoodporna tym niestety wolniej rośnie. Jest to związane z faktem, że najbardziej wytrzymałe na mróz palmy nie wytwarzają kłodziny naziemnej (pnia) lub ich kłodzina jest niewielka. Większość z tych palm jest krzewiasta, rosnąca w kępach. Dzieje się tak dlatego, że w palmach krzewiastych rosnący stożek wzrostu zazwyczaj znajduje się pod ziemią, przez co jest izolowany od niskich temperatur. Inną przyczyną jest to, że palmy te mają dużo odrostów, i nawet jeśli część rośliny wymarznie nie oznacza to śmierci całej rośliny.

	Rhapidophyllum hystrix zwany jest także palmą igłową z tego względu, że pokryty jest bardzo dużą ilością sztywnych i ostrych igieł chroniących jego koronę liściową. Gatunek ten pochodzi z południowo wschodnich wybrzeży USA i dzięki postępującemu niszczeniu jego naturalnego środowiska staje się coraz bardziej rzadki. Jest to najbardziej mrozoodporna palma, przynajmniej w klimacie z ciepłymi i gorącymi latami. Dorosłe okazy spokojnie znoszą temperaturę -21C bez uszkodzeń. Znany jest przypadek gdzie palm przeżyła mróz sięgający -31C w Knoxville, Tennessee. Charakterystyka: Rhapidophyllum hystrix ma piękne mocno zielone palczaste liście, które są srebrzyste od spodu. Pień nadziemny jest raczej krótki (około 30cm). Jest to roślina, która rośnie bardzo wolno. Pięćdziesięcioletnia palma na Florydzie osiągnęła 3m wysokości i szerokości. Trzy, czteroletnie okazy mają zazwyczaj (30-37 cm). Mrozoodporność: Doświadczenia wskazują, że palma igłowa może rosnąć w strefie 5-7. Znany jest przypadek ogrodnika, który w strefie 3b Wisconsin, uprawiał przez kilkanaście lat tą palmę z dużymi sukcesami. Według Francko (2000) mrozoodporność tej palmy to -26C. Różne: Najlepszym miejscem w jakim powinna rosnąc to pełne słońce, choć można ją też uprawiać w miejscach zacienionych, palma ta nie jest wybredna jeśli chodzi o rodzaj ziemi w jakiej żyje, ale bardzo pomaga jej dobry drenaż i dużo materii organicznej. Nawozić należy corocznie na wiosnę, wolno rozpuszczalnym, kompletnym, granulowanym nawozem. W strefie 7 i cieplejszej zaleca się jeszcze nawożenie w środku jesieni. Należy zwrócić szczególną uwagę na podlewanie podczas pierwszych kilku lat. Palma, która już jest dobrze ukorzeniona znosi susze, ale jak inne palmy, przez kilka pierwszych lat w gruncie jest narażona na stres wywołany letnimi suszami. Ochrona zimowa: W okresie zimowym palmę należy okrywać około 10cm warstwą liści, gałęzi sosny lub słomą, w strefie 6b i chłodniejszej roślinę należy opryskiwać w środku grudnia i drugi raz w środku stycznia środkiem przeciw wysuszającym zawierającym środek grzybobójczy z miedzią lub innym o szerokim spektrum grzybo i bakteriobójczym. Roślina usytuowana w pełnym słońcu szybciej rośnie, lecz taka lokalizacja powoduje większe zimowe uszkodzenia kiedy jest wystawiona na działanie słońca i wiatru. W rzeczywistości wiatr jest głównym czynnikiem, który wpływa na uszkodzenia palm. Jeśli palma jest usytuowana w wietrznym miejscu zalecane jest postawienie wiatrochronu podczas zimowych miesięcy. Najlepszym przyjacielem palm podczas zimy jest śnieg. Jeśli pojawi się trochę śniegu na ziemi, a zapowiada się niska temperatura, należy śnieg podsypać pod roślinę jak blisko się da przykrywając nawet liście. Doświadczenia przeprowadzone w Wisconsin pokazały, że części rośliny przykryte nawet 2,5 cm śniegu zostały nieuszkodzone przy temperaturze powietrza -26C i prawdopodobnie niższej nawet w wietrznych warunkach.

	Sabal minor pochodzi z południowo-wschodnich stanów USA. Od wschodniego Texasu do południowo wschodniej Oklahomy. Jest jedną z najbardziej mrozoodpornych palm i rywalizuje w tym względzie z Rhapidophyllum hystrix. Sabal minor jest często mylony z Serenoa repens. W odróżnieniu od tej drugiej Sabal minor nie posiada kolców na łodygach liściowych i nie tworzy rozprzestrzeniających się kolonii. Charakterystyka: cechą charakterystyczną tej palmy jest to, że rośnie kępami, ale w odróżnieniu od palmy igłowej każda roślina ma pojedynczy pień. W sabal minor pień jest zazwyczaj podziemny. W odmianie Luizjana może mieć do 90 cm. Wszystkie Sabal minor rosną bardzo wolno, zwłaszcza kiedy są młode (przez pierwsze trzy, cztery lata po skiełkowaniu). Liście wachlarzowate, bardzo sztywne są średnio do mocno zielonych. Każdy liść zawiera podzielenie w kształcie litery V w środku. W strefie 6 sabal minor ma zwykle 6 liści i sięga 1,5 m wysokości. Sabal Luizjana sięga 3m, zaczyna tworzyć swój pień kiedy ma około 15 lat. Mrozoodporność: Palma ta może rosnąć w strefie 6 i przeżyje w strefie 5 i chłodniejszej, ale mogą wystąpić uszkodzenia liści. Dobrze ukorzeniony sabal minor świetnie znosi temperatury -18C i mniej, zwłaszcza kiedy rośnie osłonięty od wiatru i nie jest wystawiony na działanie popołudniowego słońca zimowego. W słonecznym i wietrznym terenie sabal minor będzie miał mniej uszkodzeń niż tak samo rosnący Rhapidophyllum hystrix. W wielu przypadkach uszkodzenia zimowe bardzo szybko i palma świetnie się odradza. Ponieważ stożek wzrostu tej palmy jest zazwyczaj pod ziemią, ma ona zdolność do przeżycia nawet po bardzo dużych mrozach. Sabal minor zazwyczaj wypuszcza 2-3 nowe liście podczas jednego sezonu. Raymond Sharon z Kansas strefa 6a, uprawia z dużym powodzeniem Sabal minor już od 20 lat. Jego rośliny znoszą temperatury nawet -31C i ekstremalnie silne wiatry. Według Francko (2000) mrozoodporność tej palmy to -26C. Różne: Gatunek ten w naturze rośnie w mokrych lasach, na bagnach, często w stojącej wodzie. Dobrze czuje się w pełnym słońcu jak i częściowo zacieniony. Preferuje wilgotną, dobrze drenowaną ziemie ale toleruje też ziemię gliniastą. Palmy te bardzo dobrze się prezentują, kiedy są zgrupowane po kilka sztuk. Tak jak Rhapidophyllum hystrix potrzebuje gorące i wilgotne lato. W rejonach gdzie lata są chłodniejsze jest mniej odporna na mróz. Przez pierwsze kilka lat nie toleruje suszy. Rośnie bardzo wolno. Ochrona zimowa: taka sama jak dla palmy igłowej. Nie należy przykrywać całej rośliny liśćmi w okresie zimowym ponieważ warstwa mokrych liści może doprowadzić do gnicia rośliny.

	Serenoa repens rośnie w USA na terenach wybrzeży Atlantyku oraz na równinach południowej Karoliny, Georgii, Alabamy, Mississippi oraz całej Florydy. Gęste zarośla Serenoa repens często dominują w lasach sosnowych i innych suchych rejonach leśnych. Pomimo, że Serenoa repens bardzo przypomina sabal minor rzadko można je spotkać w tym samym środowisku. Owoce tej palmy zawierają w sobie permixon, substancje pomagającą w leczeniu prostaty. Charakterystyka: Serenoa repens czasami posiada nadziemny pień, ale zazwyczaj pień płoży się wzdłuż podłoża. Dorosła roślina (kępa roślin) osiąga 4,5 m szerokości oraz 3m wysokości. Liście wachlarzowate, bardzo sztywne, kolor od zielonkawo-żółtego poprzez niebieski do srebrzystego. Kępy Serenoa repens są bardzo atrakcyjne i nadają tropikalnego wyglądu przydomowym ogródką. Wzrost tej rośliny jest bardzo powolny. Bardzo trudną rzeczą jest przesadzenie dziko rosnącej rośliny do ogrodu. Zwykle się nie przyjmuje na nowym miejscu. Dlatego rośliny na sprzedaż hodowane są od nasion w donicach. Mrozoodporność: zielona odmiana jest trochę bardziej odporna na mróz niż odmiana srebrzysta. Z całą pewnością nadaje się do hodowli w strefie 7. Badania przeprowadzone nad tą palmą w strefie 6a (dla obydwu odmian) wykazały, że liście ulegają uszkodzeniu przy temperaturze spadającej poniżej -12C, a całkowita utrata liści następuje przy spadku temperatury poniżej -16C. Liście zdają się być bardzo wrażliwe na wiatr przy temp. -18C., nawet jeśli są spryskane środkiem przeciw wysuszającym. Ta palma jednak jest zdecydowanie warta hodowli w chłodnych rejonach ponieważ tak jak inne palmy tworzące kępy ma stożek wzrostu pod ziemią i roślina pozbawiona liści przez zimny zimowy wiatr szybko się odradza w czasie następnego sezonu. Według Francko (2000) mrozoodporność tej palmy to -24C. Różne: Ta palma lubi stanowiska słoneczne i dobrze zdrenowaną ziemię. Serenoa repens nie lubi rosnąć w cieniu i wilgotnej glebie, pomimo że w takich warunkach też przeżyje. Przez pierwsze kilka lat palma musi być dobrze nawadniana, potem dobrze znosi susze. Ochrona zimowa: tak jak dla innych palm występujących w kępach zalecane jest okrywanie rośliny warstwą liści, słomy lub gałęzi sosnowych. pomocne też będzie opryskiwanie środkami przeciw wysuszającymi oraz przeciw grzybom i bakteriom. Można też okrywać palmę agrowłókniną. Zalecane też jest skonstruowanie ekranu wiatrochronnego. Szczególnie kiedy temperatury spadają poniżej -18C.

Nannorrhops ritchiana jest to palma formująca kępy. Rośnie na terenach pustynnych bliskiego wschodu. Odmiana z zielonymi liśćmi rośnie w Afganistanie (jest bardziej odporna na mróz), natomiast odmiana niebieskawa w Pakistanie. Jest bardzo wolno rosnąca, nawet jak na palmę. Mrozoodporność: Uważa się, że Nannorrhops ritchiana może być tak samo mrozoodporna jak Rhapidophyllum hystix. Z pewnością świetnie znosi temperatury poniżej -18C. Na takie jest wystawiana w swoim naturalnym środowisku na Afgańskich pustyniach. Większość źródeł podaje, że palma ta znosi temperatury -26C. Charakterystyka: Nannorrhops ritchiana w sowim naturalnym środowisku dorasta do wysokości 6m. Liście ma wachlarzowate i sztywne. Różne: Palma ta lubi stanowiska bardzo słoneczne o bardzo dobrze zdrenowanej ziemi. Najlepiej bardzo piaszczystej. Ochrona zimowa: tak jak dla innych palm występujących w kępach zalecane jest okrywanie rośliny warstwą liści, słomy lub gałęzi sosnowych. pomocne też będzie opryskiwanie środkami przeciw wysuszającymi oraz przeciw grzybom i bakteriom. Można też okrywać palmę agrowłókniną.

	Trachycarpus fortunei jest jedną z najbardziej polecanych palm dla hodowców z klimatu umiarkowanego. Pochodzi z północnych części Indii, Tajlandii, Nepalu i południowych Chin. Jest często spotykana w górach gdzie rośnie na wysokości 2000m, śnieg i mróz są tam normalnością dnia codziennego. Nie wymaga gorących okresów letnich tak jak Rhapidophyllum hystrix i Sabal minor, woli lata chłodniejsze. Posiada pojedynczy pień i koronę liściową składającą się z 10 do 20 wachlarzowatych liści. Charakterystyka: Trachycarpus fortunei tak jak inne palmy ma tendencje do powolnego wzrostu kiedy jest młody. Dwu, trzy letnia roślina ma zazwyczaj 30 cm z minimalnym pniem i jest dużo bardziej wrażliwa na mróz niż cztero, pięcioletnie okazy. Nawet w klimacie tak chłodnym jak strefa 6b, 10-cio letni Trachycarpus Fortunei może mieć około 90-120 cm pnia, a łącznie z liśćmi około 210-240 cm całkowitej wysokości. Każdego roku przyrastając 30-60cm. Młody Trachycarpus fortunei ma 5-6 ciemno zielonych liści. Z wiekiem liście stają się większe i bardziej liczne. 6-cio metrowy okaz w strefie 7b i cieplejszej może mieć koronę liściową składającą się z ponad dwudziestu liści każdy o szerokości 1m. Jesli palma rośnie w terenie bardzo wietrznym liście mogą być poszarpane. Mrozoodporność: Ponieważ Trachycarpus fortunei rósł przez wiele lat w bardzo wielu częściach świata wiadomo jest bardzo dużo na temat jego mrozoodporności. Doskonale rośnie w strefie 8 i w większości w strefie 7b bez jakichkolwiek okryć zimowych. Może także rosnąć w strefie 7a oraz w osłoniętych miejscach w strefie 6 (może nawet w 5), ale doświadczenia pokazały w strefie 5 następuje całkowita utrata liści podczas bardziej mroźnych zim. Jednak palma ta potrafi się szybko zregenerować podczas kolejnej wiosny. Jest duża różnica między mrozoodpornością palmy młodej i dojrzałego osobnika. Palma dobrze ukorzeniona z prawdziwym pniem jest bardziej mrozoodporna. Doświadczenia dowodzą, że dorosły palma jest przynajmniej o jedną strefę USDA bardziej mrozoodporna. W Bułgarii dorosłe palmy wytrzymały temperaturę -29C bez okrywania. W Ohio podobne osobniki wytrzymały -26C, podobne raporty są od innych hodowców z Tennesse, Kansas i Colorado. Jeśli jednak korzenie palmy przemarzną może ona zginąć wystawiona na mróz nawet w strefie 8. Różne: Trachycarpus fortunei rośnie w każdym rodzaju ziemi. W strefie 7 i chłodniejszych należy go posadzić w miejscu bardzo słonecznym. Młode trachycarpusy są bardzo wrażliwe na susze, dlatego nie pozwólmy ziemi wysychać zwłaszcza podczas upalnego lata. Palmy te wyglądają pięknie jako pojedyncze okazy lub jako zgrupowanie palm o różnych wysokościach. Ochrona zimowa: Duża korona liściowa, w której rośnie stożek wzrostu ma tendencje do gromadzenia wody, co może doprowadzić do śmierci rośliny. Dlateg o należy zadbać o to aby woda nie się tam nie gromadziła. Jednym ze sposobów jest owinięcie korony liściowej oraz całego pnia w czasie zimowych miesięcy agrowłókniną lub grubym papierem. Nie może być to jednak osłona całkiem wodoodporna. Nawet jeśli okryliśmy palmę należy ją opryskiwać pierwszy raz w na początku zimy, następnie w środku zimy i na początku wiosny środkiem przeciw wysuszającym zawierającym środek grzybobójczy i bakteriobójczy. Ostatni oprysk jest najważniejszy ponieważ wyższe temperatury sprzyjają rozwojowi chorób po zimie. Dobrym sposobem na osłonę jest zbudowanie wokół palmy ogrodzenia z siatki, tak aby siatka była w odległości ok. 30cm od pnia spryskanie jej a następnie wypełnienie wolnej przestrzeni suchymi liśćmi lub sosnowym igliwiem mieszanym z liśćmi. W Ohio, kilka młodych trachycarpusów przeżyło -24C bez żadnych uszkodzeń, przykrytych tylko grubą warstwą liści. Jedną z najprostszych metod okrycia. Jest obsypanie całej rośliny śniegiem, który jest najlepszym izolatorem. Generalnie szacuje się mrozoodporność tej palmy, przy krótkotrwałych spadkach temperatury dla dorosłego dobrze ukorzenionego osobnika w gruncie od -17 do -20C Liście dorosłej palmy wytrzymują spadki temperatury do -12C, małej palmy do około -7C.

Trachycarpus wagnerianus

Jest wiele gatunków palmy Trachycarpus. Większość z nich ma mrozoodporność podobna do Trachycarpus fortunei. Jednym z ciekawszych gatunków jest Trachycarpus wagnerianus, jest to mniejsza wersja Trachycarpus fortunei. Ma on bardziej sztywne i krótsze liście przez co bardziej odporne na szkodliwe działanie wiatru, jest też niższy. Drugim godnym polecenia gatunkiem jest Trachycarpus takil odkryty niedawno (lata 90-te) przez Toby Spannera i Martina Gibbonsa. Jest to palma rosnąca w wysokich partiach Himalajów, gdzie temperatury regularnie spadają poniżej -18C, wiatr jest bardzo duży, a opady śniegu bardzo częste. Wielu hodowców na podstawie doświadczeń stwierdziła, że gatunek ten z łatwością znosi temperatury -23C. I prawdopodobnie łatwiej może się zaadoptować do strefy USDA 6. Jako dorosła palma jest wyższy niż Trachycarpus fortunei, ma grubszy pień i większą koronę liściową. Jest mniej odporny na letnią suszę niż T.fortunei

Trachycarpus takil

Sabal palmetto pochodzi z południowych wybrzeży Północnej Karoliny poprzez Florydę, Karaiby i zatokę Meksykańską. Charakterystyka: Palma ta rośnie dość wolno, dorasta do wysokości 24-27m ze średnicą pnia 30cm. Mija wiele lat zanim sadzonka Sabal Palmetto uformuje prawdziwy pień. Pień ten jest przepiękny ponieważ powstaje poprzez skrzyżowanie zaschniętych liści. Zaczyna się formować po upływie około 10 lat od wysadzenia do gruntu. Nawet bez pnia Sabal palmetto daje doskonały efekt w ogrodzie, szczególnie jeśli zgrupowanych jest kilka roślin koło siebie. Korona liściowa zawiera około 40 wielkich, zielonych lub niebieskawych liści. Mrozoodporność: Czterdziestoletni Sabal Palmetto rosnący w Gainesville, Georgia (7a/7b) przeżył potężny atak zimy gdzie temperatury spadały poniżej -18C do nawet -21C. Wielki okaz rósł przez wiele lat w Seymour Tennessee (6b). Wiele hodowców informuje, że Sabal palmetto może przeżyć w strefie 6b. Dlatego uważam, że warto spróbować hodowli tej wspaniałej palmy. Wielu autorytetów podaje, że dobrze ukorzenione palmy tego gatunku spokojnie znoszą temperatury -18C z nieznacznymi uszkodzeniami liści. Doświadczenia przeprowadzone przez różnych hodowców w strefie 6b/7a potwierdzają, że liście Sabal Palmetto stają się bardziej mrozoodporne po przebyciu palmy w gruncie przez kilka lat. A pomaga temu doskonałe obsypywanie małych sadzonek liśćmi. Przy bardzo dobrym obsypaniu uszkodzenia liści pojawiają się dopiero kiedy temperatura spadnie poniżej -18C. Także większość dobrze zabezpieczonych roślin powinna przeżyć typową zimę dla strefy 6b. Jeśli nie zamierzamy dobrze zabezpieczać liści, palmę te można hodować jako roślinę zrzucającą liście na zimę (jak większość palm mrozoodpornych), ponieważ każdej wiosny powinna się pięknie odrodzić i wypuścić kilka dużych liści sięgających (1,2 do 1,5m). PO wielu latach badań można stwierdzić, że Sabal palmetto jest tak samo mrozoodporny jak Trachycarpus fortunei, a może nawet bardziej. Według Francko (2000) mrozoodporność tej palmy to -24C. Różne: Sabal palmetto preferuje ziemię luźną, piaszczystą bogatą w materiał organiczny, ale potrafi tez rosnąć na glebach gliniastych. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu. Palma ta bardzo dobrze wygląda w kompozycjach ogrodowych połączona w Trachycarpus fortunei lub Butia Capitata. Ochrona zimowa: Tak jak w innych przypadkach zalecane jest dobre obsypywanie połączone z opryskami zimowymi. Młode bezpniowe rośliny są bardzo łatwe do całkowitego okrycia, co daje zadziwiające rezultaty.

	Butia capitata pochodzi Brazylii, Argentyny i Urugwaju i jest prawdopodobnie najbardziej mrozoodporną palmą z pierzastymi liśćmi. Jest łatwo hybrydyzowana (mieszana) z innymi gatunkami np Butia x Jubeae, x Butiagrus. Butia capitata jest najbardziej rozpowszechniona ze swojego gatunku. Innym większym członkiem gatunku Butia jest Butia yatay, która jest bardziej masywna i co najmniej tak samo mrozoodporna. Tak jak Butia eriospatha. Charakterystyka: butia capitata jest raczej średniej wielkości ze sztywnymi szarawo, niebiesko, zielonymi liśćmi o długości około 90cm. Pień może mieć około 90 cm średnicy i 6m wysokości. Mrozoodporność: Szacuje się, że pierwsze uszkodzenia liści mogą się pojawić przy -9C, a generalnie przy -12C i niższej mogą zostać zniszczone całkowicie. Znanych jest mnóstwo przypadków gdzie Butia capitata przeżyła temperatury spadające poniżej -18C. Wystarczy palmę dobrze okryć na zimę, aby na wiosnę odrodziła się z dużą ilością nowych liści. Doświadczenia w Ohio wykazały, że dobrze okrywając pień, palma wytrzymała temperatury spadające do -23C, aby na wiosnę odrodzić się kilkoma liśćmi we wczesnym czerwcu. Różne: Butia capitata jest przepiękną, dość szybko rosnącą palmą, dlatego z całą pewnością warto dołożyć starań w zimowych miesiącach i spróbować jej hodowli w ogrodzie. Palma ta toleruje różne rodzaje ziemi i jest odporna na susze kiedy jest dobrze ukorzeniona. Najlepiej czuje się w pełnym słońcu, toleruje lekki cień, ale napewno nie może rosnąć w zupełnym cieniu. Ochrona zimowa: Tak jak w innych przypadkach zalecane jest dobre obsypywanie połączone z opryskami zimowymi. W strefach gdzie zimowe temperatury często przekraczają -18C, należy dobrze przykryć (zawinąć) liście oraz pień (owinąć agrowłókniną lub innym materiałem). Na wiosnę obciąć zaschłe liście , przy samej nasadzie i poprostu pozwolić plamie się wyzdrowieć.

Washingtonia filifera w Belgii

Rodzaj Washingtonia zawiera dwa gatunki. Oba gatunki mogą rosnąć w strefie 8, 7 prawdopodobnie także w 6. Washingtonia filifera pochodzi z terenów pustynnych i półpustynnych południowo zachodniej części USA i północno zachodniej części Meksyku. Dlatego znosi dość niskie temperatury w suchym klimacie. Gerry McKiness podaje w swoich badaniach, że testował młodą palmą tego gatunku w klimacie wilgotnym, gdzie przeżyła temperaturę -24C w El Paso i St. George w zachodnim Texasie i południowo zachodnim Utah. Dziesięcioletni okaz rośnie również w Oklahoma City (strefa 7a) i w Tulsa (strefa 6b) ochraniany tylko przez obsypywanie i częściowe zawijanie pnia przy bardzo mroźnych dniach. Washingtonia filifera jest dużo bardziej mrozoodporna, kiedy jest dobrze ukorzeniona. Washingtonia robusta znosi temperatury -18C, kiedy jest bardzo dobrze okryta. Oba gatunki rosną niezwykle szybko. Washingtonia filifera dorasta do 15m, a Washingtonia robusta do 24m. Dorosła washingtonia filifera posiada szerokie szarawo zielone, lub żółtawo zielone liście z kolczastymi łodygami i charakterystyczną "spódniczkę" powstałą z zaschłych liści oraz masywnym pniem grubości do 90cm. Washingtonia robusta posiada pień rzadko przekraczający w średnicy 30cm, a jej liście są bardzo mocno zielone. Oba gatunki posiadają nitkowate włoski wyrastające z liści. Powinny rosnąć w pełnym słońcu w bardzo dobrze przepuszczalnej glebie (dobry drenaż - konieczny). W strefie 7a i chłodniejszej w czasie zimy najlepiej jest otoczyć całą roślinę siatką wypełnioną liśćmi, aż do czasu kiedy się dobrze ukorzeni. Konieczne jest stosowanie oprysków zimowych. Washingtonia robusta zwykle traci liście przy temperaturze -9C, a washingtonia filifera przy temperaturze -13C. Nie należy się tym jednak przejmować, ponieważ w czasie kolejnego sezonu, napewno się odrodzi, dając nam od 8 do 10 nowych liści i 30 cm nowego pnia. Doświadczenia pokazały, że jest to najszybciej rosnąca palma w warunkach klimatu umiarkowanego. Półtorametrowa palma z pięknymi, szerokimi, zielonymi liśćmi naprawdę potrafi zrobić wrażenie rosnąc w Polskim ogrodzie. Napewno warto spróbować. Szczególnie że nie jest to roślina droga w zakupie. Ochrona zimowa: Po tym jak liście zmarzną w zimie i zaschną, należy uciąć je przy nasadzie, opryskać dokładnie roślinę środkami grzybo i bakteriobójczymi i dokładnie owinąć agrowłókniną. następnie należy nałożyć plastikową osłonę, tak aby całkowicie odciąć dopływ wody do korony. Upewnij się, czy plastik nie przylega całkowicie do gruntu tak aby wilgoć mogła uciekać na zewnątrz i mogło się dostawać świeże powietrze. Po przejściu najgorszej pogody roślinę trzeba odkryć, ale w dalszym ciągu należy być przygotowanym na szybkie, ponowne przykrycie w razie nadejścia dużych mrozów. Kiedy nadejdzie wiosna, zdrowa roslina bardzo szybko wypuszcza swój pierwszy nowy liść. Czasami zachodzi potrzeba ucięcia pewnej części pnia aby dostać się do zdrowego stożka wzrostu. Ostatnio pojawiła się hybrydyzowana odmiana washingtonii. Połączenie filifera i robusta, nazywa się Washingtonia xfilibusta, prawdopodobnie jest bardziej odporna na mróz.

Washingtonia robusta w Belgii